بنام خدایی که دلگرمی ماست
صبر کردیم که صبر، ثمره سالها زندگی ماست ، صبر مژده ی خدا به ماست، غصه خوردن ، غرور ورزیدن، بعضی خانه امیدشان را ترک کردند، بعضی جان عزیزشان را خاک کردند، پاسدارانی که فداکارانه ایستادند،آتش نشانان، کادردرمان، مردمی که کنارشان غرور ورزیدند پشتشان بودند …
این رسم مردم ماست، این رسم مردم ایران زمین است ، نجیب، صبور، قوی،پای کار ، استوار… دفاع میکنند… مادرانی که سینه سپر اخبار و احوال بد در برابر کودکان شان بودند… ما اینگونه بزرگ شدیم ….ما فرزندان کسانی هستیم که تنگه ابوقریب را قریب ایران نگه داشتند….ما همانیم که هشت سال خاک را ندادیم و لاله زارش کردیم، ما همانیم ….
ایران دوباره پا میشود ایران ایران میماند، تهران دوباره تهران میشود ولی ما از یاد نمیبریم کسی که تنها ثمره اش خواری بود ….خطاب به آنها، اگر که جاسوسان ت را درست انتخاب میکردی به تو میگفتند که فکر محال، در سر نپرورانی….
اگرچه ما مردیم صبوریم اما موشک های ما صبور نیستند مسافت را زمان را کوتاه میکنند تا ….خود دانید..
ما شهیدان را در یاد پرورش می دهیم غمشان و یادشان کهنه نخواهد شد…
تقدیم به مردم ایران
نگین رفیع زاده افشار خبرنگار ابرنو
توسط : 
